Her gece saat sensizliği tek geçerken hep maziyi düşlüyorum...

Ben seni düşledikçe hayat beni ağlatmak için elinden geleni yapıyor !

Önce soğuk bir rüzgar camdan odama sokuluyor ;

Sanki kalbimi soğutmak ister gibi esip duruyor ,

Ardından yağmur ciseliyor yine aynı cama ,

Yalnız ıslatmak istemiyor belli ki beni yardıma çağırıyor.

Kendine benzetmek istiyor belkide

Ve ardından büyük bir gürültü ile şimşek çakması ;

Neden ağlamıyorsun sen hala der gibi içimi titreterek...





O an başımı çevirip benim için odamdaki tek değerli şeyi görüyorum

Hani hatırlar mısın doğum günümde hediye ettiğin resmin vardı

Sol üst köşesine öpücük kondurduğun

Ruj izi olan ve benim dokunmaya bile kıyamadığım resmin...



İşte onu görüyorum ve gülümseme kaplıyor yüzümü

Uğruna ölürüm dediğin gamzem soğukta olsa çerçevedeki resmine gülümsüyor

O an hayata bir ders vermek geliyor içimden...



Kalkıyorum tüm hıncımla

Resmini elime alıp o soğuk yağmurlu cama koşuyorum

"Ölüme gülümsemek" ne demek öğreteceğim sana diye haykırıyorum !

Bir şimşek daha ; beni susturmak istercesine ama başaramıyor...

Penceremin ucundayım ve hala gözlerindeyim resminde

Gülümsüyorum

Vücudumun sol köşesi resminin sol köşesini öpüyor

Kalbim sıcacık oluyor rüzgara ve tüm engellere inat...



İşte hayat seni yeniyorum



Terkediyorum seni kalbimdeki sonsuz aşkımla



ve



Ölüme gülümsüyorum !



Elveda Hayat(ım)...



canpare



2009



Ölümsüzüme...